Flying saucers nonsense or a well-kept secret


6 September 1952, UFOs in our sky.

Thousands of people believe in flying saucers. They accept their existence, just as one accepts radio and television, which are, after all exists, without having to know how it all works. And every day more people are convinced, especially in America but now also in the Netherlands, that the flying saucers are real, and must undoubtedly even come from celestial bodies other than the earth: since, high American authorities have instructed military pilots to closely observe phenomena such as those of the flying saucers, these strange objects showed thenself several times over Washington DC, the belief is increasing, that there is still something new under the sun with which humanity has not had anything to do so far.

What is true from here? Who should we believe, the sincerely convinced, who unconditionally assume that projectiles from other worlds come to visit us, or those who want to refer everything to the area of ​​hallucination? These questions lead to the third question, the basic question: is there a possibility to arrive at an objective answer, based on what is certain and taking into account what is possible, probable and absolutely unacceptable? It was with this question that we turned to Prof. Dr. G. van den Berg,  whose personal interest is largely focused on everything that has to do with "Earth and world in space and time", such as the title of one of his most well-known and comprehensible publications, and this question led to a discussion, the following of which is the result, writes WBF Schaper in Vrij Nederland. If one starts from the fact that at different places and at different times phenomena have been observed of moving light spots and substances in the atmosphere characterized as flying objects, to which we give the collective name "Flying Saucers", two groups of possible causes must be investigated. Earthly causes, and the alien the other. In the latter category the question arises as to whether there may still be a question of of supernatural causes by which we mean those factors, which we can only test against the generalities of our available knowledge. The phenomenon of "Flying Saucer" can - given the versatility of observations - in a number of cases have a very common and earthly cause. Lights from lighthouses, spotlights, Searchlights that touch clouds or mists in a certain way can create the impression of a flying saucer. As well as numerous other light sources, from lights to kites released by children and fireflies to the red-white-green lamps of the planes. Another earthly explanation for the flying saucer phenomenon could be military experiments, taken anywhere in the world, possibly from elsewhere guided, fast and high flying projectiles. Whether this is correct is a second issue; however, it should not be overlooked as an "earthly statement", and one may wonder whether these tests are then taken by western or eastern powers, by America or Russia. Assuming that flying saucers are nothing more or less, than the products of advanced scientific military development, it is quite obvious to believe in American experiments rather than Russian ones. Because America always - and why not now? - has the best and most scholars and certainly has the most resources. Moreover, it is unlikely that Russia, where there is no need to complain about lack of space, would let its latest discoveries fly over America, with the danger - if a dish were to fail - that America would have the Russian secret. The fantasy belongs to the third group of earthly statements. Man simply does not life on bread alone, his fantasy also wants to be fed from time to time. Monsters from Loch Ness, sea ​​snakes and epidemically occurring ghost stories are the example of this. There is no doubt that large groups, unconsciously and in good faith, have now taken hold of the idea of ​​flying saucers as one can suggest to a crowd that "there is something to see" simply by adopting such an attitude. The fourth earthly possibility, the deliberate deception, is not something that we need to do, but unfortunately deception on our world is not an absolute impossibility ... We need not to elaborate on the fourth earthly possibility, deliberate deception. Unfortunately, deception on our world is not an absolute impossibility ...

The group of extraterrestrial causes also offers a number of possibilities that can really give the impression of flying saucers. In the first place, the otherwise well-known celestial bodies and in particular the planets can, under certain circumstances, give the impression that we are dealing with a flying saucer. Here too, the composition of the atmosphere plays a major role. Mists, clouds of humidity, each individually or in combination, can produce such an illusion that it is not at all strange when someone thinks they are observing a flying saucer. More than any other cause, they are by definition already the best able to suggest the presence of flying saucers as soon as they end up somewhere and especially in the very high layers of the atmosphere. As soon as they leave the empty space, where nothing impeded their speed, are confronted with even the slightest resistance in the highest layers of air of our atmosphere, an unimaginable heat and glow arises. Apart from the direct light phenomenon occurring as a result of this, which we can possibly observe, which in itself can already give rise to thoughts of flying saucers, there are the electrical consequences, the ionization. Because of the friction, electrically charged extremely small parts are formed, called ions. They form a much clearer and longer-lasting light and, in addition to being visible to the naked eye, the ions together give a sharply perceptible image on radar screens, like a moving object. If we now know that our earth is visited every minute by thousands of these universe substances,

In addition to the four terrestrial and three extraterrestrial causes, is there still room for what we want to call "extraterrestrial" factors? Should we take into account possibilities that - if our knowledge was not limited - are among the phenomena that can be explained or at least accepted? In other words: can "manned" projectiles from other planets and stars reach our Earth as flying saucers or not? Here we leave the territory of what is certain and enter the area of ​​possibilities, probabilities and speculations. It would be incorrect and contrary to our attempt to objectively find an answer if this point was immediately rejected as "impossible." Radio and television prove the possible, from what some decades ago was considered absolutely impossible. Let the transmitter immediately hear the "impossible", may we ask the question: Is this likely? " That means: "Is it probable that other celestial bodies are inhabited and then even by Beings whose intelligence surpasses those of the earthly creatures?" With the question of asking (another way makes no sense if one is not a priori the projectiles of - other celestial bodies refer to the impossibilities) we are once again gaining ground, as we can now work with data on celestial bodies known to us and that data, in many cases particularly detailed, provides us with an answer to the point of habitability of other planets and stars. In the first place, we must pay attention to the planets of our solar system, which are, after all, the "closest" to it. If there could ever be talk of living on Jupiter, Saturn, Uranus and Neptune, it cannot be a life The temperature is from 135 to 200 degrees Celsius below zero, the atmosphere consists of toxic fumes or has a composition which, in our definition, makes life unlikely to the highest degree. Pluto and Mercury are even less eligible to be declared 'habitable'. As for Venus, it is slightly different. This planet, faithfully, chastely hiding behind a cloud of plastic-like composition, has better temperatures at the top of this plastic screen than the other planets. With 50 degrees Celsius above zero, our hottest summers are still far surpassed. Probably it is considerably warmer under this cloud screen. Although that in itself does not exclude life-to-our-concepts, the atmospheric composition there does it again. The only planet where life could be is Mars, which creates the best conditions for this, although these "best" conditions do not mean that there may be beings who could resemble humanity on this earth. Other circumstances than on earth, should lead to other developments, although the differences between earth and Mars are smaller than those between the earth and the other planets, nor do we need to be detailed about the moon. More inhospitable place with its large temperature changes is hardly conceivable for our standards. After the planets, the stars come. How many stars are there? Billions and billions. Can life occur on one or more stars as we know it? No. Stars are suns. Their temperatures range from 5,000 to 100,000 degrees Celsius. "Life" in the normal sense of the word is of course impossible. Many of these stars (suns) are, like our sun, surrounded by planets, just as our earth is a planet. Can there be one or more planets of one or more more solar systems can be prevented from life? Of course it is, and it is even likely, since there is no reason whatsoever, to assume that the conditions on our earth must be unique to the entire universe. While it can be said of the near eight planets of our solar system that life there is one of the very great improbabilities, the vast number of stars with their planetary systems provides just the opposite suspicion. In this regard, one may therefore take into account the possibility that living beings on planets of other solar systems are able to send projectiles into the universe, destination Earth. However, whether this is likely ...? The closest star, alpha-Centauri, is only three light years away from us. That is (light travels 300,000 kilometers per second) so 28,382,400,000,000 kilometers. If a projectile could cover the formidable speed of 300,000 kilometers per hour, 10,800 years are already needed for a single journey from this solar system. A return ticket equals more than ten times our Christian era. This calculation applies to the closest star and its planets. Most of them, however, are much further away ... If living creatures elsewhere intend to visit our earth per projectile or to observe it, it is a shame about the tens of thousands of years that must be spent on the journey, that the presence of dishes on our own only limited to seconds, at most minutes. It is also surprising that they prefer to stay in the atmosphere and not come to earth itself. True, it is also claimed that this would have happened, but then the question arises as to how this has been kept secret from the newspapers and scientific world ... Finally, it is striking that flying saucers, that is, universe traffic, would also be the case on other celestial bodies at the moment that we here on earth began to think about inter-planetary traffic. Then the time for the journey must be taken into account at the time of dispatch of the projectiles.

How do we stand with our chance to find an objective answer? And what should we think of the order of the American high authorities to pay special attention to phenomena that indicate flying saucers? It is not conceivable that such an order will be issued without any reasonable cause. Only that already proves that there must be something that rightly got the name of flying saucer. So if we assume that there are flying saucers, the question remains: "What is their origin?" Immediately that we have nevertheless admitted a large number of highly unlikely factors to recognized possibilities, which is contrary to the least requirement of reasonableness. In the use of speech we can therefore say: “It is not possible! Flying saucers cannot come from other worlds, or we have to accept too much, which is contrary to our knowledge of the universe, stars and planets. "If there are nevertheless flying saucers, other than in the sense of the collective name for" mistakes and optical illusions ", but real and if necessary tangible, then the conclusion must be that we are dealing with no cause other than an earthly one. The only one from this group remains that the advanced military development has produced a projectile, which has obtained the name of flying saucer. It is obvious that they want to keep this secret. And just as much as a thief cannot do better to divert attention than by shouting "Hiudt the thief", may one assume, as the most acceptable solution to the order of the American authorities, that for the time being they think they can best neutralize the troublesome, growing interest in flying saucers, by ... being very surprised and asking for information. Which, moreover, is a further indication that America and not Russia is the most advanced with the development of defense, space aviation and so on.

Original text plus Dutch clipping:

Zijn vliegende schotels nonsens of een goed bewaard geheim? In het laatste geval kunnen zij alleen een aardse oorzaak hebben. Logische analyse verwerpt bovenaardse en buiten aardse factoren.

TIENDUIZENDEN mensen geloven aan de vliegende schotels. Zij accepteren hun bestaan, zoals men radio en televisie aanvaardt, die er immers ook „zijn", zonder dat men behoeft te weten, hoe dat allemaal precies werkt. En dagelijks zijn meer mensen ervan overtuigd, vooral in Amerika doch thans ook in Nederland, dat de vliegende schotels echt zijn, ja, zelfs ongetwijfeld afkomstig moeten zijn van andere hemellichamen dan de aarde. Sinds bovendien hoge Amerikaanse autoriteiten aan militaire vliegers opdracht hebben gegeven verschijnselen als die der vliegende schotels nauwkeurig gade te slaan, deze vreemde lichamen enige keren achtereen aan het Washingtonse firmament zijn verschenen, neemt het geloof hand over hand toe, dat er toch weer wat nieuws onder de zon is, waarmede de mensheid tot nog toe niet van doen heeft gehad.

Wat is hier nu van waar?

Wie moet men geloven, de oprecht overtuigden, die onvoorwaardelijk aannemen, dat projectielen van andere werelden bij ons op bezoek komen, of hen die alles naar het gebied der hallucinatie willen verwijzen? Deze vragen leiden tot de derde vraag, de basis-vraag: is er een mogelijkheid tot een objectief antwoord te komen, uitgaande van wat vast staat en rekening houdend met wat mogelijk, waarschijnlijk en absoluut onaanvaardbaar is? Het was met deze vraag, dal wij ons tot prof. mr. dr. G. van den Berg wendden, wiens persoonlijke belangstelling in hoge mate uitgaat naar alles wat te maken heeft met „Aarde en wereld in ruimte en tijd", zoals de titel van een zijner meest bekende en voor de leek begrijpelijke publicaties ook zegt. En deze vraag leidde tot een gesprek, waarvan het onderstaande de neerslag is, schrijft W.B.F.Schaper in Vrij Nederland. Wanneer men uitgaat van het feit, dat op verschillende plaatsen en op verschillende tijden verschijnselen zijn waargenomen van zich voortbewegende lichtvlekken en als vliegende voorwerpen gekenschetste stoffen in de dampkring. waaraan wij de verzamelnaam „Vliegende Schotels" geven, dient men twee groepen van mogelijke oorzaken te onderzoeken. En wel de aardse oorzaken, ter eenre en de buitenaardse ter andere. Bij de laatste categorie doemt dan de vraag op of er ook nog sprake kan zijn van bovenaardse oorzaken waarmede wij die factoren bedoelen, welke wij slechts aan de algemeenheden onzer beschikbare kennis kunnen toetsen. Het verschijnsel „Vliegende Schotel" kan — gezien de veelzijdigheid der waarnemingen — in een aantal gevallen een zeer gewone en aardse oorzaak hebben. Lichten van vuurtorens, schijnwerpers, zoeklichten die op een bepaalde wijze wolken of nevels raken, kunnen de indruk van een vliegende schotel doen post vatten. Evenals talrijke andere lichtbronnen, van lichtjes aan door kinderen opgelaten vliegers en vuurvliegjes tot de rood-wit-groene lampen der vliegtuigen toe. Een andere aardse verklaring voor het verschijnsel vliegende schotel zou kunnen zijn, dat de militaire proefnemingen, waar ter wereld ook genomen, reeds geleid hebben tot (on)bemande, eventueel van elders geleide, snel en hoog vliegende projectielen. Of dit juist is. is een tweede kwestie; als „aardse verklaring" mag zij nochtans niet over het hoofd gezien worden, waarbij men zich dan kan afvragen, of deze proeven dan door westelijke of oostelijke machten, door Amerika of Rusland worden genomen. Aangenomen dat de vliegende schotels niets meer of minder zouden zijn, dan de producten van een vergevorderde wetenschappelijke militaire ontwikkeling, ligt het alleszins voor de hand eerder aan Amerikaanse experimenten te geloven, dan aan Russische. En wel omdat Amerika altijd — en waarom dan nu niet ? — over de beste en meeste geleerden heeft beschikt en stellig over de meeste middelen. Bovendien is het niet aannemelijk dat Rusland, waar men toch niet over gebrek aan ruimte behoeft te klagen, zijn eventuele allernieuwste vondsten juist boven Amerika zou laten vliegen met het gevaar — als er eens een schotel zou verongelukken — Amerika het Russische geheim gratis te hebben thuis gestuurd. Tot de derde groep aardse verklaringen behoort de bonafide fantasie. De mens leeft nu eenmaal niet van brood alleen, ook zijn fantasie wil van tijd tot tijd gevoed worden. Monsters van Loch Ness, zeeslangen en epidemisch optredende spookverhalen vormen hiervan het voorbeeld. Zonder twijfel bestaat de mogelijkheid dat grote groepen zich onbewust en te goeder trouw thans hebben laten grijpen door de idee der vliegende schotels gelijk men een menigte kan suggereren dat er „iets te zien is" simpel door zelf een dergelijke houding aan te nemen. Over de vierde aardse mogelijkheid, het welbewuste bedrog, behoeven wij niet uit te welden. Helaas behoort de misleiding op onze wereld niet tot de absolute onmogelijkheden...

De groep der buitenaardse oorzaken biedt eveneens een aantal mogelijkheden, die reëel de indruk van vliegende schotels kunnen vormen. In de eerste plaats kunnen de ons overigens goed bekende hemellichamen en in het bijzonder de planeten, onder bepaalde omstandigheden de indruk wekken dat wij met een vliegende schotel te maken hebben. Ook daarbij speelt de samenstelling van de dampkring een grote rol. Nevels, wolken vochtigheid kunnen elk afzonderlijk dan wel tezamen, zulk een gezichtsbedrog opleveren, dat het gans niet vreemd is, wanneer iemand meent een vliegende schotel waar te nemen. Meer dan welke andere oorzaak ook, zijn zij bij definitie reeds het best in staat om ons de aanwezigheid van vliegende schotels te suggereren, zodra ze ergens en vooral in de zeer hoge lagen van de dampkring terecht komen. Zodra zij immers de luchtledige ruimte verlatend, waar niets hun vaart belemmerde, te maken krijgen met zelfs de geringste weerstand in de allerhoogste luchtlagen van onze dampkring, ontstaat een onvoorstelbare hitte en gloed. Behalve dat hierdoor het directe lichtverschijnsel optreedt, dat wij eventueel kunnen waarnemen, hetgeen op zich zelf al tot gedachten aan vliegende schotels aanleiding kan geven, zijn er de electrische gevolgen, de ionisatie. Door de wrijving ontstaan er electrisch geladen uiterst kleine delen, ionen geheten. Zij vormen een nog veel duidelijker en langer blijvend licht en behalve dat dit met het blote oog zichtbaar is, de ionen tezamen geven op radarschermen een scherp waarneembaar beeld, als van een bewegend voorwerp. Wanneer men nu weet dat onze aarde elke minuut bezocht wordt door duizenden dezer heelalstofjes, in grootte meestal eerder een zandkorrel gelijkend dan een kiezelsteen, is het begrijpelijk dat wij, nu ook de radar-techniek grote vorderingen heeft gemaakt, meer „Vliegende Schotels" waarnemen, dan vroeger het geval was. In de derde plaats zijn er bekende, alhoewel niet steeds geheel verklaarbare, electrische atmosferische verschijnselen, die als vliegende schotels geïnterpreteerd kunnen worden, zoals de bol bliksems en het Sint Elmusvuur, waarbij zich op masten en torens raadselachtige lichtverschijnselen voordoen, die een misleidende indruk kunnen vestigen.

Is er naast de vier aardse en drie buitenaardse oorzaken, nog plaats voor wat we willen noemen „bovenaardse" factoren ? Moeten wij rekening houden, met mogelijkheden, die — indien onze kennis niet begrensd was — behoren tot de te verklaren, althans te accepteren verschijnselen afkomstig van andere hemellichamen? Met andere woorden: kunnen er van andere planeten en sterren al of niet „bemande" projectielen onze aarde als vliegende schotels bereiken? Hier verlaten wij het terrein van wat vast staat en betreden het gebied der mogelijkheden, waarschijnlijkheden en speculaties. Het zou onjuist zijn en in strijd met onze poging om objectief een antwoord te vinden, indien dit punt aanstonds als „onmogelijk" werd verworpen. Radio en televisie bewijzen het mogelijke, van wat enige tientallen jaren geleden als absoluut onmogelijk werd beschouwd. Zender onmiddellijk het „onmogelijk" te laten horen, mogen wij wel de vraag stellen: Is dit waarschijnlijk ?" Dat betekent: „Is het waarschijnlijk dat andere hemellichamen bewoond zijn en dan nog wel door Wezens wier intelligetie die der aardse schepselen overtreft?" Met de vraag zo te stellen (een andere wijze heeft geen zin, indien men niet a priori de projectielen-van-andere hemellichamen naar de onmogelijkheden wil verwijzen) krijgen wij weer vaste grond onder de voeten, daar wij nu weer kunnen werken met aan ons bekende gegevens over de hemellichamen en die gegevens, in vele gevallen bijzonder gedetailleerd, verschaffen ons een antwoord op het punt der bewoonbaarheid van andere planeten en sterren. In de eerste plaats dienen wij dan te letten op de planeten van ons zonnestelsel, die immers het „dichtst" bij zijn. Als er ooit gesproken zou kunnen worden van leven op Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus kan het onmogelijk een leven zijn, dat ook maar iets met onze begrippen daarvan overeenstemt. De temperaturen zijn daar van 135 tot 200 graden Celsius onder nul, de atmosfeer bestaat uit giftige dampen of heeft een samenstelling, welke leven, naar onze definitie, in de allerhoogste mate onwaarschijnlijk maakt. Pluto en Mercurius komen nog minder in aanmerking om „bewoonbaar" verklaard te worden. Wat Venus betreft, ligt het iets anders. Deze planeet, die zich haar naam getrouw, kuiselijk achter een wolk van plasticachtige samenstelling verschuilt, kent aan de bovenzijde van dit plastic-scherm betere temperaturen dan de andere planeten. Met 50 graden Celsius boven nul worden onze heetste zomers nog flink overtroffen. Vermoedelijk is het onder dit wolkenscherm nog aanzienlijk warmer. Behoeft dat op zich zelf het leven-naar-onze-begrippen niet uit te sluiten, de atmosferische samenstelling daar doet dit weer wel. De enige planeet, waar leven zou kunnen zijn, is Mars, die de beste voorwaarden daartoe schept, alhoewel ook deze „beste" voorwaarden niet betekenen, dat er wezens kunnen zijn die met de mensheid dezer aarde gelijkenis zouden kunnen vertonen. Andere omstandigheden' dan op aarde, moeten tot andere ontwikkelingen leiden, al zijn de verschillen tussen aarde en Mars geringer dan die tussen de aarde en de andere planeten. Over de maan behoeven wij evenmin uitvoerig te zijn. Onherbergzamer oord met zijn grote temperatuurswisselingen is er voor onze begrippen nauwelijks denkbaar. Na de planeten komen de sterten. Hoeveel sterren zijn er? Milliarden en nog eens milliarden. Kan er op een of meer sterren leven voorkomen zoals wij dat kennen? Neen. Sterren zijn zonnen. Hun temperaturen belopen van 5,000 tot 100,000 graden Celsius. „Leven" in de normale zin van het woord, is er uiteraard onmogelijk. Vele dezer sterren (zonnen) zijn, gelijk onze zon, omgeven door planeten, zoals onze aarde ook een planeet is. Kan er op een of meer planeten van een of meer zonnestelsels leven voorkomen? Natuurlijk kan dat. Het is zelfs waarschijnlijk, daar er geen enkele reden is om aan te nemen, dat de omstandigheden op onze aarde beslist uniek moeten zijn voor het ganse heelal. Terwijl van het nabije achttal planeten van ons zonnestelsel gezegd kan worden, dat leven aldaar tot de zeer grote onwaarschijnlijkheden behoort, levert het enorme aantal der sterren met hun planetenstelsels juist het tegenovergestelde vermoeden op. Wat dit betreft, mag men dus rekening houden met de mogelijkheid dat levende wezens op planeten van andere zonnestelsels in staat zijn projectielen het heelal in te zenden, bestemming Aarde. Of dit echter waarschijnlijk is...? De dichtstbijzijnde ster, alpha-Centauri, is maar drie lichtjaren van ons verwijderd. Dat is (licht legt 300,000 kilometer per seconde af) dus 28,382,400,000,000 kilometer. Indien een projectiel de formidabele snelheid van 300,000 kilometer per uur zou kunnen afleggen, zijn er reeds 10,800 jaren nodig voor een enkele reis uit dit zonnestelsel. Een retourtje staat gelijk met meer dan het tienvoudige onzer Christelijke jaartelling. Deze berekening geldt voor de dichtst bijzijnde ster en haar planeten. De meeste staan echter héél wat verder... Indien elders levende wezens de bedoeling hebben om per projectiel onze aarde te bezoeken, dan wel te observeren, is het jammer van de tienduizenden jaren die aan de reis moeten worden besteed, dat de aanwezigheid der vliegende schotels ten onzent slechts tot seconden, hoogstens minuten beperkt blijft. Eveneens is het bevreemdend dat zij er de voorkeur aan geven in de dampkring te verblijven en niet op aarde zelf komen. Wel is waar wordt ook wel beweerd, dat dit zou zijn geschied, doch dan rijst de vraag hoe men dat dan aan de kranten en wetenschappelijke wereld geheim heeft weten te houden... Ten slotte is het opvallend dat er van vliegende schotels, dus van heelal-verkeer, juist ook op andere hemellichamen sprake zou zijn op het moment, dat wij hier op aarde over inter-planetair verkeer beginnen te denken. Waarbij dan de tijd voor de reis in het tijdstip van af zending der projectielen verdisconteerd moet worden.

Hoe staan wij nu met onze kans een objectief antwoord te vinden? En wat moeten wij denken van de order der Amerikaanse hoge autoriteiten, om speciaal te letten op verschijnselen, die op vliegende schotels duiden? Het is toch niet denkbaar, dat zulk een order uitgevaardigd wordt, zonder enige redelijke aanleiding. Alleen dat bewijst reeds, dat er toch iets moet zijn, dat terecht de naam van vliegende schotel kreeg. Gaan wij er dus van uit, dat er vliegende schotels zijn, dan rest de vraag: „Welke is hun oorsprong?" Indien wij accepteren dat zij van buitenaardse of bovenaardse afkomst zijn, dus van andere hemellichamen (planeten of sterren), dan betekent dat onmiddellijk dat wij een groot aantal hoogst onwaarschijnlijke factoren desalniettemin tot erkende mogelijkheden hebben toegelaten. Zulks is in strijd met de minste eis der redelijkheid. In het spraakgebruik mogen wij derhalve zeggen: „Het kan niet! Vliegende schotels kunnen niet van andere werelden komen, of we moeten te veel aanvaarden, wat in strijd is met onze kennis van het heelal, sterren en planeten." Indien er niettemin toch vliegende schotels zijn, anders dan in de zin van de verzamelnaam voor „vergissingen en gezichtsbedrog", doch reëel en desnoods tastbaar, dan moet de conclusie zijn, dat wij te maken hebben met geen andere dan een aardse oorzaak. De enige uit deze groep blijft dat de ver gevorderde militaire ontwikkeling een projectiel heeft geproduceerd, dat de naam van vliegende schotel heeft verkregen. Dat men dit geheim wil houden, ligt voor de hand. En evenzeer als een dief niet beter kan doen om de aandacht van zich af te leiden, dan door luidkeels „Hiudt den dief" te roepen, mag men als meest acceptabele oplossing voor de order der Amerikaanse autoriteiten aannemen, dat zij de lastige, groeiende belangstelling voor de vliegende schotels voorlopig het best menen te kunnen neutraliseren, door... zelf hoogst verbaasd te zijn en om inlichtingen te vragen. Hetgeen overigens een aanwijzing temeer is, dat Amerika en niet Rusland het verst gevorderd is met de ontwikkeling der defensie, de ruimteluchtvaart en wat dies meer zij.

Source: De Nieuwsgier, 06 September 1952.

06 09 1952 vliegende schotels nonsens of geheim